(1891-1940)

Zygmunt Kazimierz Piotrowski był znanym w Polsce i w Stanach Zjednoczonych działaczem PPS. Urodził się 6 lutego 1891r. w Tuchowie. Po ukończeniu miejscowej szkoły, od roku 1902 uczył się w I Gimnazjum w Tarnowie, po dwóch latach przeniósł się do Gimnazjum Wyższego w Nowym Sączu. Rodziców nie było stać na całkowite utrzymanie syna na studiach, więc do trzeciej klasy zarabiał korepetycjami. W roku 1906 wstąpił do socjalistyczno-niepodległościowej organizacji młodzieżowej "Promień" w Nowym Sączu, będącej pod patronem PPS. Po zdaniu z odznaczeniem matury w I Gimnazjum im. Jana Długosza w Nowym Sączu, w r. 1910 wstąpił na Wydział Prawa UJ. Podczas studiów nadal utrzymywał się dzięki udzielanym korepetycjom. Był jednym z założycieli Uniwersytetu Ludowego w Nowym Sączu.

W październiku 1921 roku przerwał studia na UJ i wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Zamieszkał w Chicago, gzdie początkowo pracował jako robotnik niewykwalifikowany w fabeyce mebli. Był bardzo zdolny i wytrwały w dążeniu do celu. Po opanowaniu języka studiował prawo na uniwersytecie Valparaiso (stan Indiana). W marcu 1915 roku rozpoczął pracę w redakcji socjalistycznego "Dziennika Ludowego", działając w Związku Socjalistów Polskich w Stanach Zjednoczonych i w Polskim Uniwersytecie Ludowym w Chicago. Był świetnym prelegentem, a przez dwa lata redagował socjalistyczny tygodnik "Robotnik Polski" w Chicago. Z ramienia ZSP uczestniczył w Pracach Komitetu Obrony Narodowej, organizując pomoc dla Legionów Polskich, a jako emisariusz ww. Komitetu odwiedził główne ośrodki polonijne w zachodnich i środkowych Stanach.

W czasie I wojny światowej był delegatem do Centralnego KOmitetu Obrony Narodowej z ramienia Uniwersytetu Ludowego. Aktywnie włączył się w pracę Komitetu, organizując kursy oficerskie i werbując słuchaczy spośród Polonii. Rozkazem gen. Józefa Hallera z 11 I 1919 r. został mianowany porucznikiem Wojska Polskiego.

W październiku 1921r. powraca do Polski. Jako wysłannik i prelegent PPS działał na Górnym Śląsku, potem w Poznańskiem i na Pomorzu. W czerwcu 1922r. został przewodniczącym Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS w Poznaniu, od sierpnia t.r. we Włocławku, gdzie wybrano go w wyborach 1922r. na posła do sejmu RP. W Sejmie był członkiem Komisji Oświatowej i referentem z ramienia PPS do spraw emigracyjnych oraz kulturowo-oświatowych. Pełnił odpowiedzialną funkcję sekretarza Klubu Związku Parlamentarnego Polskich Socjalistów (ZPPS). Na forum Sejmu domagał się demokratyzacji szkolnictwa i niezależności Nauczycieli, powszechnego, bezpłatnego i obowiązkowego nauczania dzieci w zakresie siedmioklasowej szkoły powszechnej oraz rozwoju szkolnictwa zawodowego i oświaty pozaszkolnej.

W marcu 1928 roku Piotrowski został ponownie wybrany na posła z listy PPS w tym samym okręgu wyborczym. W Sejmie II kadencji był członkiem Komisji Oświatowej i sekretarzem Komisji Emigracyjnej. W wystąpieniach sejmowych brał w obronę chłopów, wystąpił między innymi przeciw niesprawiedliwym podatkom nałożonym na chłopów. W kwietniu 1930 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych jako wysłannik PPS do ośrodków polonijnych, aby je zaznajomić z metodami walki, jaką prowadziła ta organizacja w obronie demokracji i praw w Polsce. Po kilku miesiącach wraca do kraju i staje w szranki przedwyborcze do Sejmu III kadencji. Po raz trzeci został wybrany na posła z ramienia PPS. W latach trzydziestych dał się poznać jako miłośnik Bałtyku i polskiego wybrzeża. Wielokrotnie występował w obronie dostępu do morza i protestował przeciwko naruszeniu przez III Rzeszę uprawnień Rzeczypospolitej w Gdańsk. 17 VII 1936 roku przemawiał Piotrowski na rynku Starego Miasta w Warszawie na manifestacji w sprawie Gdańska podkreślając: "Sprawa Gdańska to sprawa pokoju(...), to podstawa niepodległości". W swym przemówieniu przypomniał, że Międzynarodowy Kongres Zawodowy w Londynie na początku lipca tego roku uchwalił ostry protest i wysłał energiczne wezwanie pod adresem Ligi Narodów przeciw zamachowi na Gdańsk.

W okresie drugiego dziesięcilecia międzywojennego współdziałał z Centralną Komisją Związków Zawodowych oraz Związkiem Zawodowym Kolejarzy. Po śmierci Kazimierza Kaczanowskiego (1937 kwiecień) objął kierownictwo redakcji "Kolejarza Związkowca". Brał udział w delegacji PPS, która wręczała 13 XII 1937r. prezydentowi Ignacemu Mościckiemu memoriał, zawierający m.in. żądanie zmiany polityki zagranicznej Polski.

W dniu 6 XI 1939r. opuścił Warszawę. Pieszo dotrał do Lwowa, gdzie wkrótce został aresztowany przez radzieckie organy bezpieczeństwa. Zwolniony po kilku miesiącac, został w połowie 1940r., ponownie aresztowany.

Zamordowany w ZSRR w 1940 roku; na Ukraińskiej Liście Katyńskiej ma numer 2281.